| Tentera kebenaran | |
 Seorang militia Korea anti-Jepun | |
| Nama Korea | |
|---|---|
| Hangul | 의병 |
| Hanja | 義兵 |
| PDS | uibyeong |
| MR | ŭibyŏng |
Dalam sejarah Korea, tentera kebenaran (Korea: 의병), kadang-kadang diterjemahkan sebagai tentera tidak tetap atau militia merujuk terutama kepada organisasi bersenjata orang awam yang terbentuk secara spontan untuk menentang pencerobohan asing, seperti ketika Perang Imjin dan pencerobohan Qing ke atas Joseon.[1] Tentera kebenaran di bawah Empayar Korea juga mengikuti trend ini; mereka tidak memiliki senjata yang lengkap, tetapi berjuang menentang imperialisme Jepun.[2][3]
Perang Imjin
Tentera kebenaran ialah pasukan bersenjata tidak tetap yang menentang tentera Jepun semasa pencerobohan Jepun ke atas Korea (1592–1598). Mereka paling aktif di Wilayah Jeolla di barat daya Korea dan terdiri daripada petani, cendekiawan, bekas pegawai kerajaan, serta sami pahlawan Buddha. Tentera kebenaran memainkan peranan penting kerana sebahagian besar pasukan kerajaan yang dijangka menentang Jepun telah musnah di Gyeongsang dan Chungcheong pada peringkat awal konflik. Banyak pegawai tempatan tidak cekap atau pengecut, sehingga pertahanan rasmi gagal, dan penduduk biasa terpaksa mengambil inisiatif membentuk gerakan penentangan secara spontan.
Pasukan ini diketuai oleh seonbi, iaitu cendekiawan Konfusian yang mahir memanah.[4] Walaupun latar belakang politik, status sosial, dan kepentingan ekonomi para pemimpin tentera kebenaran berbeza-beza, mereka bersatu kerana beberapa faktor: kekecewaan terhadap ketidakcekapan pemimpin tempatan, perlindungan keluarga dan komuniti, serta semangat nasional menentang kekejaman Jepun. Dalam konteks sosial, pemimpin tentera kebenaran selalunya merupakan golongan atasan tempatan dan pemilik tanah sederhana, yang mempunyai hubungan langsung dengan petani. Pencerobohan Jepun merosakkan asas ekonomi dan sosial mereka, sekaligus mendorong mereka memimpin gerakan penentangan.
Penduduk tempatan lebih rela menyertai tentera kebenaran daripada tentera kerajaan yang diketuai oleh pegawai yang tidak cekap, kerana ia membolehkan mereka melindungi keluarga dan harta mereka di kawasan sendiri. Sokongan diraja terhadap tentera kebenaran juga meningkatkan jumlah peserta, menjadikan pergerakan ini salah satu faktor utama yang menyekat kejayaan pencerobohan Jepun di Korea.[5]
Serangan Manchu
Semasa Jeongmyo-Horan dan Byeongja-Horan, tentera kebenaran bangkit di setiap wilayah, terutama sebagai tindak balas terhadap kelemahan tentera kerajaan selepas kekalahan dalam menghadapi musuh. Kebanyakan pasukan ini merupakan Geunwangbyeong (Tentera Wilayah Diraja). Aktiviti tentera kebenaran berlaku bukan sahaja di kawasan yang diserang tetapi juga di kawasan belakang, di mana mereka mengumpulkan pasukan yang direkrut untuk dihantar ke medan perang, membantu mengatasi ketidakupayaan tentera kerajaan.
Bagaimanapun, secara keseluruhan, kegiatan tentera kebenaran semasa Horan jauh lebih lemah berbanding semasa Perang Imjin. Hal ini disebabkan oleh kegawatan politik, kemerosotan ekonomi, dan pergolakan sosial yang berterusan selepas Perang Imjin, sehingga tiada semangat kesatuan antara pihak berkuasa dan rakyat. Aktiviti ketenteraan di kawasan yang diserang juga agak terhad, dan banyak pasukan melakukan latihan atau simulasi di kawasan belakang seperti Honam dan Yeongnam, sebelum dibubarkan apabila Raja Injo menyerah kepada Dinasti Qing semasa bergerak ke medan perang utara.
Contohnya, di Yean-hyeon, klan seonbi tempatan seperti klan Gwangsan Kim aktif di Hyanggyo. Apabila Jeongmyo-Horan meletus, klan seonbi ini membahagikan tentera kebenaran mengikut tugas melalui pejabat tentera kebenaran, tetapi kebanyakannya lebih menumpukan pada pengumpulan bekalan daripada tindakan ketenteraan sebenar. Akibatnya, tentera kebenaran dibubarkan kerana penguatkuasaan bantuan tentera tidak menghasilkan banyak aktiviti ketenteraan yang sebenar.[5]
Pengilhakan Jepun
Apabila Perjanjian Perlindungan Jepun-Korea 1905 ditandatangani, pemulihan kedaulatan negara menjadi isu utama, dan tentera kebenaran bangkit di seluruh negara, menyerang tentera Jepun, pedagang, dan orang Korea pro-Jepun (Chinilpa).[6] Tentera kebenaranyang bangkit pada tahun ini dikenali sebagai Tentera Kebenaran Jeongmi (乙巳義兵), yang pada awalnya dipimpin oleh cendekiawan Konfusian seperti Choi Ik-hyun. Namun demikian, apabila tentera kerajaan menindas mereka, cendekiawan menyerah secara sukarela kerana etika feudal yang melarang melawan raja, dan golongan bangsawan yang tidak dikenali serta petani tempatan mengambil alih teras tentera kebenaran.[7]
Selepas pembubaran tentera Empayar Korea akibat Perjanjian Jepun-Korea 1907, ramai bekas tentera menyertai tentera kebenaran, yang pada ketika itu dikenali sebagai Tentera Kebenaran Jeongmi (丁未義兵). Pemimpin mereka termasuk bangsawan yang jatuh seperti Sim Nam-il dan Ahn Gyu-hong, serta rakyat biasa seperti Shin Dol-seok.[7] Antara 1907 dan 1910, perjuangan tentera kebenaran amat sengit; menurut statistik rasmi Jepun, terdapat 150,000 pemberontakan, 2,851 pertempuran, 16,700 kematian, dan 36,770 cedera, dengan jumlah keseluruhan 53,000 korban tentera kebenaran.[8]
Wilayah paling aktif ialah Wilayah Jeolla Selatan, dengan pemilik tanah Jepun menjadi sasaran utama tentera kebenaran. Pada tahun 1909, atas permintaan kuat Dewan Perniagaan Jepun Mokpo, Empayar Jepun melancarkan Operasi Penindasan Besar Pemberontak Selatan (南韓討伐大作戦), menyebabkan tentera kebenaran mengalami kekalahan besar dan terpaksa memindahkan markas ke Manchuria dan kawasan lain. Anggota tentera kebenaran ini kemudiannya menjadi teras Tentera Kemerdekaan Korea.[7]
Penentangan
Tentera kebenaran dibentuk oleh Yu In-seok dan cendekiawan Konfusian lain semasa Perang Petani. Anggotanya bertambah selepas pembunuhan Maharani Myeongseong oleh samurai Jepun. Di bawah pimpinan Min Jeong-sik, Choi Ik-hyun dan Shin Dol-seok, tentera kebenaran menyerang tentera Jepun, pedagang Jepun, dan pegawai pro-Jepun di wilayah Gangwon, Chungcheong, Jeolla dan Gyeongsang. Choe Ik-hyun ditangkap dan dibawa ke Pulau Tsushima, di mana beliau mati akibat mogok lapar pada tahun 1906. Shin Dol-seok, seorang petani yang tidak berpendidikan, memimpin lebih 3,000 tentera yang terdiri daripada bekas askar kerajaan, petani miskin, nelayan, pemburu harimau, pelombong, peniaga, dan buruh.
Selepas pembubaran tentera Korea pada 1 Ogos 1907, banyak bekas anggota tentera menyertai tentera kebenaran, termasuk di bawah pimpinan Mejar Park Seung-hwan yang membunuh diri selepas pembubaran tentera. Pada tahun 1907, tentera kebenaran di bawah Yi In-yeong mengumpulkan 10,000 anggota untuk membebaskan Seoul, tetapi gagal menahan serangan balas Jepun yang disokong dua divisyen infantri (20,000 tentera) dan kapal perang berhampiran Incheon.
Selepas pertempuran di Seoul, tentera kebenaran berundur dan peperangan berterusan selama dua tahun lagi. Lebih 17,000 anggota terbunuh dan 37,000 cedera. Tidak mampu menentang tentera Jepun secara langsung, tentera kebenaran berpecah kepada pasukan kecil gerila untuk meneruskan Perang Pembebasan di China, Siberia, dan Gunung Baekdu. Jepun menumpaskan tentera petani terlebih dahulu sebelum membubarkan baki tentera kerajaan, dan ramai yang melarikan diri ke Manchuria dan Primorsky Krai untuk meneruskan perjuangan. Pada tahun 1910, Jepun mengilhak Korea, memulakan tempoh pemerintahan Jepun.
Rujukan
- ^ Jo, Won-rae. The Imjin War and the Righteous Army Resistance in the Honam Region (dalam bahasa Korea). Asia Munhwasa. ISBN 8942815596..
- ^ Lee, Tae-ryong. Modern Korean History and the Righteous Army Struggle, Vol. 1 (dalam bahasa Korea). Jungmyung Publishing. ISBN 8957010521.
- ^ Lee, Tae-ryong. Modern Korean History and the Righteous Army Struggle, Vol. 2 (dalam bahasa Korea). Jungmyung Publishing. ISBN 895701053X.
- ^ "문화재청-흐트러진 마음을 가담고 각궁으로 활을 쏘다".
- ^ a b "righteous army 의병- encyclopedia of korean culture한국민족대백과사전".
- ^ Kim, Djun Kil (2005). The History of Korea (dalam bahasa Inggeris). Westport: Greenwood Press. m/s. 114. ISBN 0-313-33296-7.
- ^ a b c 한국사특강편찬위원회. 한국사특강 [Korean History Special Lectures] (dalam bahasa Korea). Seoul: Seoul National University Press (서울대학교출판부). m/s. 242–243. ISBN 89-7096-115-1.
- ^ 강창석. 조선통감부연구, vol. 2 [Research on the Joseon Resident-General (vol. 2)] (dalam bahasa Korea). 국학자료원. m/s. 54–55. ISBN 895410200X.
- William E. Henthorn, A History of Korea, Free Press: 1971